Kinderatelier: Brooddeeg

Brooddeeg, wie kent het nog van vroeger? Kinderen van nu vinden het ook geweldig. De meiden die het kinderatelier bezoeken in ieder geval wel.

Omdat de zon zo lekker scheen verplaatsten we het atelier naar buiten. We maakten kuikentjes, bloemetjes, paaseieren, aardbeitjes en nog veel meer vrolijke lentefiguren. En natuurlijk nog wat smerige drollen, voor 1 april.

Toen de kinderen uitgeboetseerd waren en het tijd vonden om elkaar achterna te gaan jagen door de tuin, gingen de volwassenen ook nog even met hun vingers in het deeg.

Recept brooddeeg:
2 tot 3 delen meel, 1 deel zout, 1 deel water, lepeltje olie. Voor de kleur kan je er wat ecoline, voedingskleurstof of plakkaatverf doorheen kneden. Ik heb ecoline gebruikt. Afbakken op 100 graden in 1 a 2 uur (oven niet eerst voorverwarmen), en daarna lakken met vernis.

Gehandicaptenvakantie begeleiden

De vakantievoorpret kan beginnen. In juni ga ik een muziekvakantie begeleiden voor mensen met een verstandelijke beperking. En ik overweeg daar in juli nog een theatervakantie achteraan te gooien. Een feestje om dat te mogen doen. Maar ook een ware uitputtingsslag, met intensieve dagen en korte nachten.

Vorig jaar koos ik voor een teken-&schildervakantie in Gelderland, bij dezelfde organisatie. Het team van vrijwilligers gunde mij de vrijheid om bijna het hele programma van teken- en schilderactiviteiten te verzinnen en te coördineren. Een unieke en geweldige ervaring, en dat mijn verzinsels aansloegen was natuurlijk mooi meegenomen. Op wolkjes zwevend kwam ik weer thuis. Licht in mijn hoofd vanwege mijn enorme slaaptekort en oververmoeidheid. Maar ook omdat het zo ‘kloppend’ had gevoeld om daar te zijn, om het activiteitenpro-gramma te draaien en de deelnemers te begeleiden. Nog geen maand later vond ik dan ook een betaalde baan in de activiteitenbegeleiding. Niks meer kantoor en beleidsstukken, lekker creatief in de zorg werken.

Dertien gasten met heel verschillende karakters waren er tijdens die teken-&schilderweek. Veel gelegenheidskrabbelaars die vooral uit waren op een slow-motion vakantie zonder veel gedoe. Maar ook enkele rasschilders met ware kunstenaarsallures, waaronder een echte die-hard die ik zelfs in haar bed nog kleurend aantrof. Met een dekbed vol viltstiftvlekken natuurlijk. Een boze brom kon ik krijgen als ik dan zei dat het toch echt tijd was om te gaan slapen.

De gasten hebben onder andere eigen interpretaties gemaakt van schilderijen van de Grote Meesters. Ook hebben we buiten landschappen geschilderd, en toen er een hittegolf voorbij kwam hebben we spontaan Chinese waaiers gemaakt voor wat verkoeling. Verder hebben we geboetseerd met gekleurd brooddeeg, keramieken bekers beschilderd, glas-in-lood raampjes gemaakt, verfschorten beschilderd en kartonnen mappen gemaakt waar alle schilderwerkjes in bewaard konden blijven. Overige onmisbare ingrediënten voor een geslaagde vakantie waren natuurlijk winkelen, zwemmen, eindeloos koffieleuten, liedjes zingen aan het kampvuur, (plaatjes)bingo spelen, veel te veel lekker eten en een bonte avond met disco. De week werd afgesloten met een heuse expositie waar warempel ook nog mensen op af kwamen.

Ik heb voor dit blog foto’s gekozen waar geen deelnemers herkenbaar op staan, omdat ik niet weet of ze daarmee zouden instemmen.

De inspiratiegids en diploma's die ik van tevoren maakte, en drie kettingen van zelfhardende poppenklei voor de zogenaamde 'Picasso's van de dag' (een roulerende eretitel voor gasten die dan de hele dag extra verwend werden).

Nep-glas-in-lood: met viltstift ingekleurde kleurplaten ingewreven met zonnebloemolie.

Een eigen interpretatie maken van beroemde werken van de Grote Meesters

Daar hangen ze, de Kleine en de Grote Meesters onder elkaar

Gewapend tegen de hittegolf met eigengemaakte waaiers

Bezoekers naar de eindexpositie lokken

De hele vakantieboerderij vol kunstwerken

Die week lag ik ’s nachts urenlang wakker, zo pal naast vier andere begeleiders en een zoemende airco. Daarom heb ik nu gekozen voor een vakantie op een locatie waar ik een eigen kamertje heb. Bovendien durfde ik dit jaar geen teken-&schildervakantie te kiezen, omdat ik me niet kon voorstellen dat dat weer zo leuk zou kunnen worden. Dat kan toch alleen maar een slap aftreksel worden van vorig jaar? Dan liever iets helemaal anders. In ieder geval een muziekvakantie dus. Lekker hossen op Frans Bauer!

Hart-elijk gefeliciteerd!

Dit zijn ze dan, de beste hartenjagers van Rotterdam-Noord. Miranda, Noa en Ilsu. En Ellis hoort daar ook bij, maar die staat niet op de foto. Weten jullie het nog? Afgelopen maandag verstrooide ik in het kader van Valentijnsdag zo'n 250 papieren hartjes in het gebouw waar ik woon. Wie de meeste hartjes verzamelde, zou een prijsje winnen.

Vol spanning leegde ik gisteren de wedstrijdbus, en daar rolden meerdere briefjes uit.

Noa, Ilsu en Ellis hadden heel slim besloten om samen een team te vormen, goed voor 58 hartjes. Miranda had in haar eentje 55 hartjes gevonden. Maar liefst drie briefjes had ze in de bus gestopt, omdat ze er elke keer weer een paar hartjes bij vond. Tja, hoe weeg je dat nou tegen elkaar af? Dan maar meerdere hoofdprijswinnaars.

Ik richtte in mijn woonkamer een prijzentafel in met mooie cadeautjes, gemaakt in het activiteitencentrum waar ik werk. Helemaal Valentijn-proof: kleurige hartjeszeepjes, armbandjes en sleutelhangers met hartjesbedels, valentijnskaarsen en hartjes-zeepkettingen. Vervolgens ging ik op pad om de prijswinnaars te halen. In stoet, uitgebreid met speelvriendjes en een mama, liepen we naar mijn woning, waarbij we onderweg nóg een papieren hartje vonden. Iedereen maakte een keuze, poseerde voor de foto en ging stralend naar huis.

Ik ging nog wat huizen af om troostprijsjes uit te delen. Eén gezin had een slinger gemaakt van de gevonden hartjes. Geniaal idee toch?

O ja, zelf ben ik ook in de prijzen gevallen. Marieke kende mijn blog gisteren het Liebster Award toe. Heel toepasselijk met een hartje in het logo. Ze schrijft over mij: "(...) omdat ze, hoewel ze nog maar pas begonnen is met bloggen, al een heleboel mooie initiatieven heeft opgezet. Marije kennende doet ze de dingen die ze doet mooi & goed, en dat zie ik in haar blog helemaal terug!" Een grote eer, hart-stikke bedankt Marieke!

Weer op de kaart gezet

Jarenlang stonden ze in het winkeltje van de antidiscriminatieorganisatie waar ik werkte. Strijdbare boodschappen als 'Stop racisme' en 'Iedereen is van de wereld' droegen de kaarten die er in stonden uit. Het winkeltje was een van de eerste diensten die sneuvelden toen mijn oude werkgever moest gaan bezuinigen. De twee kaartenrekken bleven leeg en werkloos achter.

Het activiteitencentrum waar ik sinds september werk krijgt een inloopatelier, waar door cliënten vervaardigde producten te krijgen zijn. Met bescheiden middelen wordt de ruimte ingericht. Honderden en honderden zelfgemaakte kaarten lagen al tijden opeengepakt in dozen en kratten, wachtend om ooit geëtaleerd en verkocht te worden.

Je raadt het al. Met een beetje bemiddeling van ondergetekende zijn de kaartenrekken aan een tweede leven begonnen. Al staan ze nog steeds voor een nobele zaak. Dat zijn ze nou eenmaal zo gewend.

Knippen en plakken

In het gebouw waar ik woon beschikken we, heel luxe, over een klein kinderatelier. Ik zit samen met twee buurvrouwen in de kinderateliercommissie, en eens per maand verzinnen we een creatieve activiteit. Vandaag stonden pop-up kaarten op het programma. Petra had deze keer de voorbereiding gedaan, en ik hoefde alleen maar aan te schuiven om te helpen.

De jonge kunstenaartjes, allemaal meiden, gingen naar huis met luchtballonnen van vliegerpapier, fladderende vlindertjes, kloppende hartjes en tjilpende vogeltjes. Kinderen blij, ik blij (en moe).