Paasbest II: De woonkamer

Na de schokkende beelden van mijn keuken is het nu de beurt voor een virtuele rondleiding door mijn (kringloop-)woonkamer.

Het vertrek van de tv zorgde voor een zee aan ruimte om meubels te herschikken. En als je goed naar de weerspiegeling in het tv-scherm kijkt, zie je misschien ook dat ik mijn afgeragde bureau een tweede leven heb gegeven.

Hier is dat wat beter op te zien:

Ik kocht de betreffende tafel bij de kringloop toen ik net begonnen was met studeren, en anderhalf decennium later was er van het tafelblad niet veel meer over. Ik twijfelde eerst over een nieuwe (lees natuurlijk: tweedehands) tafel, maar besloot eerst eens te proberen de tafel op te kalefateren met een likje rode lakverf.

En voila, hij gaat weer prima mee. Mariek, herken je de Marokkaanse draagdoek aan de muur, en de foto van ons drieën? Een eerbetoon aan Viev. De rieten stoel is van de kringloop. We draaien verder, tegen de klok in.

Even een sfeerimpressie van hoe dat er 's avonds uitziet:

De boekenkast vond ik in een kraakpand waar ik ooit woonde. Vorig jaar stond hij nog helemaal vol boeken, maar inmiddels is hij flink uitgedund door al die boeken die ik heb verkocht of weggegeven. De salontafel komt van de kringloop.

De slaapbank kreeg ik gratis van mijn buurmeisje. Er zat alleen geen hoes meer omheen, maar die duikelde ik via Marktplaats op. Omdat donkerblauw op donkerblauw zo ontzettend donkerblauw is, heb ik wel een gekleurde Pakistaanse doek over de zitting gegooid. De muur gaat binnenkort een lik verf krijgen in een heldere kleur.

Zoekplaatje: waar is de bank? Dat bedoel ik dus. Snel de doek er weer overheen.

Het ladekastje was achtergelaten door een oud-bewoner in mijn vorige huis. De boeddha is een erfstuk van mijn moeder en alle schilderijtjes in mijn huis zijn van eigen hand. De orchidee op het kastje is het bewijs dat ik toch iets van groene vingers heb. Verder een indruk van mijn schotelantenne-uitzicht. Sasja, zie je je surprise in de vensterbank staan?

Precies op deze plek stond mijn tv. Daar begon het allemaal mee, die herinrichting. Stuk meer Fengshui en Zen en zo toch nu?

Genoeg

Er was weer een boel te doen vandaag. In Amsterdam werd gedemonstreerd tegen megastallen, duizenden gelegenheidsvrijwilligers staken overal in Nederland de handen uit de mouwen tijdens NL Doet, en in Tilburg vond de landelijke Genoegdag plaats. Die dag wordt jaarlijks georganiseerd door de makers van Genoeg, het tijdschrift over duurzaam leven met minder spullen, meer kwaliteit, minder gedoe en meer tijd. Elke twee maanden biedt het tijdschrift naar eigen zeggen ‘inspiratie en praktische informatie voor een creatiever leven met minder geld’. Op de Genoegdag krijg je dat in één dag over je heen geplempt. Genoeg denkvoer en praktijkvoorbeelden om weer een jaar vooruit te kunnen.

Een jaar geleden hadden we al kennisgemaakt met Annemiek van Deursen van het Consuminderhuis in Landgraaf. Op het eerste gezicht een doorsnee dame van middelbare leeftijd, met het bijbehorende provinciale uniform: brilmontuurtje, kort kapseltje en een oversized gewaad. Maar zodra ze met haar Limburgse tongval en droge humor begint te spreken, hangt de zaal aan haar lippen. Op de Genoegdag van vorig jaar hield ze een presentatie over moestuinieren. “Nou ja, dat zitten we dan maar even uit”, was toen onze eerste, nogal lauwe, reactie. Maar ze bracht haar verhaal zo met verve, dat na afloop de complete zaal (inclusief ondergetekende) per direct naar huis wilde hollen om ook een moestuin te beginnen. Het was bijna vechten om één van de door haar meegebrachte topinamboerknollen (huh watte??) te bemachtigen. Dit jaar lag de focus van haar presentatie op het Consuminderhuis waar zij de scepter zwaait, en waar minima met grote geldzorgen wordt geleerd om royaal te leven met weinig geld. Ze leren budgetteren, hergebruiken, gezond en goedkoop koken, moestuinieren en creatieve dingen maken, en krijgen gratis de spullen die ze nodig hebben. Maar bovenal vinden ze hun gevoel van eigenwaarde en levensvreugde terug.

Daarna was het de beurt aan Jeroen van Agt van OliNo, die eerst met wat verontrustende feiten kwam over het opraken van de mondiale olievoorraad, en vervolgde met een persoonlijk verhaal over hoe die schokkende ontdekking zijn manier van leven had beïnvloed. Van een grootafnemer van elektriciteit (13.000 kwu per jaar, waarvoor hij meer dan €3000 neertelde) veranderde hij in een bewuste gebruiker. Bovendien stapte hij over op het zelf opwekken van elektriciteit en warmte. Zijn huidige energieafname? 0 kwu!

De auteur van het boek ‘De Duurzaamheidsrevolutie’ stak daarna een hoopgevend verhaal af over de opmars van het duurzaamheidsdenken onder bedrijven, consumenten en investeerders. Af en toe blies daar een fagot tussendoor. Ik kon niet zo goed meer luisteren, omdat ik in mijn hoofd de voorgaande presentaties nog aan het herkauwen was.

Een kleine informatiemarkt met allerhande propagandamateriaal van organisaties op het gebied van duurzaamheid kon natuurlijk niet ontbreken. Tot mijn verbazing vond ik er zelfs het boek dat ik gisteren in mijn blog over veganisme noemde; het boek ‘Het beste voor de aarde’ dat zo’n grote impact op me had toen ik het als 18-jarige las. Ik had deze week gekeken of het misschien ergens te leen was of tweedehands te krijgen, omdat ik het graag nog eens nostalgisch wilde herlezen. Warempel, daar lag het gratis en voor niks, omdat de uitgeverij graag de ‘kadootjeseconomie’ in de praktijk wilde brengen.

Het praatje van Milieuridder Ray bleek vervallen te zijn en het afsluitende muzikale programma wilden we niet meer afwachten. Zoveel inspiratie en informatie... voor vandaag en de rest van het jaar vonden we het wel weer even genoeg.

Filmpje!

Gratisgratisgratis

"TV gratis af te halen. Niet bepaald het nieuwste model, maar hij functioneert nog prima. Inclusief afstandsbediening. Beelddiagonaal 52 cm. Ik hoef er niets voor te hebben, want ik heb hem zelf vorig jaar ook gratis gekregen."

Een jaar geleden hakte ik de knoop door. Ik zou mijn Digitenne-abonnement opzeggen. Mijn tv-tje deed het toch niet meer zo goed, en tegenwoordig valt er via internet genoeg terug te kijken.

Maar voor ik de daad bij het woord had kunnen voegen, belde een vriend uit Schiedam: "Ben je thuis? Ik heb een verrassing voor je." Een week eerder had ik mijn oude pc gedoneerd aan zijn goeroe. Een Zen-monnik die een computer nodig had om zijn memoires te schrijven. Ik dacht dan ook dat hij een bedankje van die monnik wilde komen overbrengen. Nou, kom maar op daarmee! Maar toen ik de deur opende, zeulde de vriend een enorme tweedehands televisie binnen. Omdat hij het zo sneu vond dat ik maar zo'n klein toestelletje had, vertelde hij erbij. En omdat ik het, op mijn beurt, zo sneu vond om zo'n goedbedoeld gebaar af te wijzen, installeerde ik het bakbeest. Mijn oude tv ging naar een studente van de kunstacademie die bezig was met een video-installatie, en het Digitenne-abonnement liet ik doorlopen.

Tot vandaag.

Opzeggen bleek tegenwoordig heel makkelijk online te kunnen. Om meteen spijkers met koppen te slaan zette ik de tv op Marktplaats. Gratis, omdat ik het niet netjes vind er geld aan te verdienen. De advertentie was amper gepubliceerd, of de gretige reacties stroomden al binnen. In de trant van: "hello, mag ik alstublief hem hebben." Zelfs de advertentie wijzigen in 'gereserveerd' temperde de stroom aan reacties niet. Het aanbod verwijderen was de enige optie. Als het goed is komt iemand uit Den Haag hem volgende week ophalen.

Iets minder hard ging het met het andere item dat ik vandaag gratis aanbood. Maar dat deed ik dan ook alleen via facebook. Ik kreeg vandaag van een lieve huisgenoot twee theaterkaartjes voor de voorstelling 'Wij zijn blij' van vanavond, waarin allerlei gewone Rotterdammers hun visie op blijdschap geven. Na een paar uur radio-stilte ("wil er dan niemand met mij op stap?" dacht ik al wanhopig) meldde Juriaan zich gelukkig.

Dus: lekker gratis naar het theater vanavond. Net zoiets als tv kijken, maar dan zonder scherm.

Wie van jullie heeft ook z'n tv de deur uitgedaan, en hoe bevalt dat?

Opgeruimd het nieuwe jaar in

Het weggeefwinkeltje bij mijn deur. Of zoals een buurvrouw het noemde: mijn 'gulle giften tafeltje'. Regelmatig struin ik mijn huis door op zoek naar spullen die ik niet meer nodig heb. En ik durf toe te geven dat ik daar best obsessief in kan zijn. Stiekem hoop ik dat ooit mijn hele leven in een rugzak past. Meestal geef ik spulletjes mee aan Groene J., die ze verpatst, ruilt of weggeeft. Deze keer stalde ik ze uit buiten de deur.

Kent u dat spelletje van vroeger, dat je moet raden welk voorwerp is weggenomen? Nou, dat speel ik nu dagelijks. Het geeft een kick om te zien dat er weer iets uit het kastje verdwenen is, en het is leuk om blije reacties te krijgen van nieuwe eigenaren. Buurvrouw M. kwam me als dank voor een scheurkalender en een houten doosje twee sneetjes krentenbrood brengen. En buurkinderen D. en V. dansen nu op mijn Boudewijn de Groot en Ja zuster nee zuster-cd's (nou ja, niet bovenop de cd-schijfjes hoop ik, maar u begrijpt wat ik bedoel). Tientallen andere cd's, boeken, dvd's, potjes en prulletjes hebben inmiddels een plekje gevonden in andere huishoudens.

Wie ook zijn of haar huis in een maand tijd wil ontdoen van overbodige spullen, kan zich wellicht nog aanmelden voor de Clutterfree Course van Courtney Carver and Leo Babauta.