Lichten uit en sterren spotten

Joehoe, ik heb mijn eigen ster! Tussen die van André Kuiper en Carice van Houten. Het enige wat ik ervoor hoefde te doen was me inschrijven voor Earth Hour, een wereldwijde campagne voor de toekomst van de aarde. Ook in Nederland gaan zaterdagavond 31 maart een uur lang de lichten uit van duizenden huizen en monumenten. De teller staat nu op 19.572 deelnemers.

Zaterdagavond ga ik dus lekker een uurtje in het donker zitten. Kan ik meteen de hemel afspeuren naar die Marije Braakman-ster. Zie ik jullie sterren er dan ook tussen stralen?

De bol is vol!

Precies twee maanden geleden schreef ik een blogbericht over de tassenbol. In de bol kunnen schone en overtallige tassen van thuis gedeponeerd worden. En klanten die een tasje nodig hebben, kunnen er gratis eentje uithalen. Dat scheelt een boel plastic afval!

Mijn Rotterdamse Jumbo-filiaal aan de Botervloot heeft een tassenbol staan. Maar helaas, een tweedehands tasje was er -tot vandaag- niet in te bekennen. De bol wordt door het personeel gevuld met spiksplinternieuwe, hagelwitte, snel scheurende wegwerptasjes. Juist het type tasjes dat de branchevereniging van supermarkten wil gaan afschaffen vanwege de grote milieubelasting. Vandaar dat ik me in januari iets voornam: die bol moest vol! Met gebruikte, maar nog schone en hele plastic tasjes.

Ik plaatste een oproep in het bewonersblad. Mijn partner-in-crime zamelde tasjes in van woongroepgenoten en collega’s.

Vandaag was het zo ver. Met de fietstassen en rugzak vol plastic tasjes vertrokken we naar de Jumbo. De witte wegwerptasjes waar de bol zoals gewoonlijk mee gevuld was viste ik eruit en stopte ik in een draagtas.

Onder het toeziend oog van nieuwsgierige klanten en caissières kon toen het vullen beginnen...

En vol zat de bol! Toen ik een stapje achteruitzette om de bontgevulde bol te bewonderen, wierp een klein jongetje er meteen een verfrommelde kassabon in, klaarblijkelijk in de veronderstelling dat er een nieuwe afvalbak was geplaatst. Lekker dan.

De tas met witte zakjes leverde ik af bij de servicebalie, samen met een uitdraai van mijn ‘die bol moet vol!’-blogbericht. De caissière nam deze zonder blikken of blozen in ontvangst, alsof zoiets iedere dag gebeurde. Maar vijf minuten later, toen we nog even in de winkel liepen voor wat boodschapjes, hoorde ik haar vol vuur verhaal doen tegen een collega van de kaasafdeling. Een betoog waaruit ik de woorden "helemaal vol!" en "plastic tasjes!" opving.

Quasi-onopvallend postten we nog even bij de uitgang. Af en toe zagen we klanten een verbaasde blik op de bol werpen. Het moet een vreemde gewaarwording zijn, een bol waar altijd smetteloze nieuwe tasjes in gelegen hebben, nu zo vol met gekleurde oude tasjes. Maar al snel kwam er een groepje jongeren de deur uitgelopen met tasjes van de Aldi en de AH in de hand, waarvan we nog wisten dat die bovenop hadden gelegen. De bol is ingewijd!

Genoeg

Er was weer een boel te doen vandaag. In Amsterdam werd gedemonstreerd tegen megastallen, duizenden gelegenheidsvrijwilligers staken overal in Nederland de handen uit de mouwen tijdens NL Doet, en in Tilburg vond de landelijke Genoegdag plaats. Die dag wordt jaarlijks georganiseerd door de makers van Genoeg, het tijdschrift over duurzaam leven met minder spullen, meer kwaliteit, minder gedoe en meer tijd. Elke twee maanden biedt het tijdschrift naar eigen zeggen ‘inspiratie en praktische informatie voor een creatiever leven met minder geld’. Op de Genoegdag krijg je dat in één dag over je heen geplempt. Genoeg denkvoer en praktijkvoorbeelden om weer een jaar vooruit te kunnen.

Een jaar geleden hadden we al kennisgemaakt met Annemiek van Deursen van het Consuminderhuis in Landgraaf. Op het eerste gezicht een doorsnee dame van middelbare leeftijd, met het bijbehorende provinciale uniform: brilmontuurtje, kort kapseltje en een oversized gewaad. Maar zodra ze met haar Limburgse tongval en droge humor begint te spreken, hangt de zaal aan haar lippen. Op de Genoegdag van vorig jaar hield ze een presentatie over moestuinieren. “Nou ja, dat zitten we dan maar even uit”, was toen onze eerste, nogal lauwe, reactie. Maar ze bracht haar verhaal zo met verve, dat na afloop de complete zaal (inclusief ondergetekende) per direct naar huis wilde hollen om ook een moestuin te beginnen. Het was bijna vechten om één van de door haar meegebrachte topinamboerknollen (huh watte??) te bemachtigen. Dit jaar lag de focus van haar presentatie op het Consuminderhuis waar zij de scepter zwaait, en waar minima met grote geldzorgen wordt geleerd om royaal te leven met weinig geld. Ze leren budgetteren, hergebruiken, gezond en goedkoop koken, moestuinieren en creatieve dingen maken, en krijgen gratis de spullen die ze nodig hebben. Maar bovenal vinden ze hun gevoel van eigenwaarde en levensvreugde terug.

Daarna was het de beurt aan Jeroen van Agt van OliNo, die eerst met wat verontrustende feiten kwam over het opraken van de mondiale olievoorraad, en vervolgde met een persoonlijk verhaal over hoe die schokkende ontdekking zijn manier van leven had beïnvloed. Van een grootafnemer van elektriciteit (13.000 kwu per jaar, waarvoor hij meer dan €3000 neertelde) veranderde hij in een bewuste gebruiker. Bovendien stapte hij over op het zelf opwekken van elektriciteit en warmte. Zijn huidige energieafname? 0 kwu!

De auteur van het boek ‘De Duurzaamheidsrevolutie’ stak daarna een hoopgevend verhaal af over de opmars van het duurzaamheidsdenken onder bedrijven, consumenten en investeerders. Af en toe blies daar een fagot tussendoor. Ik kon niet zo goed meer luisteren, omdat ik in mijn hoofd de voorgaande presentaties nog aan het herkauwen was.

Een kleine informatiemarkt met allerhande propagandamateriaal van organisaties op het gebied van duurzaamheid kon natuurlijk niet ontbreken. Tot mijn verbazing vond ik er zelfs het boek dat ik gisteren in mijn blog over veganisme noemde; het boek ‘Het beste voor de aarde’ dat zo’n grote impact op me had toen ik het als 18-jarige las. Ik had deze week gekeken of het misschien ergens te leen was of tweedehands te krijgen, omdat ik het graag nog eens nostalgisch wilde herlezen. Warempel, daar lag het gratis en voor niks, omdat de uitgeverij graag de ‘kadootjeseconomie’ in de praktijk wilde brengen.

Het praatje van Milieuridder Ray bleek vervallen te zijn en het afsluitende muzikale programma wilden we niet meer afwachten. Zoveel inspiratie en informatie... voor vandaag en de rest van het jaar vonden we het wel weer even genoeg.

Filmpje!

Warme Truiendag

Vandaag, donderdag 10 februari 2012, is het Warme Truiendag. Het idee achter de jaarlijkse Warme Truiendag is simpel: trek een warme trui aan, zet de verwarming lager, bespaar 7% energie per graad en dus 7% CO2 uitstoot. Maar liefst 40% van alle energie die in Nederland wordt gebruikt wordt omgezet in warmte. Met simpele oplossingen als een dikkere trui is hierop makkelijk en comfortabel op te besparen. Overal in het land vinden leuke Warme Truienacties plaats. Zo heeft bloggende vriendin Marieke samen met haar dochters de bomen in Leiden een zelfgebreid warm jasje gegeven.

En ik? Ik zit hier lekker warm ingepakt aan mijn bureau, met een dikke trui, een sjaal, vrolijke beenwarmers en een thermoskan hete thee. Kom maar op met die kou! Wie doet er nog meer mee?

Koppiekoppie

Het geval dat vandaag uit zijn bubbeltjesenvelop gleed deed me nog het meest aan een tandartsapparaat denken. Het bleek mijn nieuwe waterbesparende douchekop te zijn, luisterend naar de naam 'De Koperen Kop'. Uitvinder Jan Gosselink bedacht het ding, en een kleine ambachtelijke werkplaats in Boxtel fabriceert hem al sinds de jaren tachtig, uit messing en rood koper.

Een waterbesparende douchekop, die had ik nog niet. Toen ik op oneworld.nl aan de kop werd voorgesteld, liet ik me direct tot aankoop verleiden. Terwijl een doorsnee douchekop 10 tot 15 liter nodig heeft om je schoon te spoelen, schijnt deze douchekop uit te komen met maar 4,5 liter per minuut. Minder dan veel andere douchekoppen die het label 'waterbesparend' dragen. Maar toch met een 'krachtige bruisende straal', aldus de bijgevoegde productbeschrijving die nog uit het guldentijdperk stamt.

Natuurlijk heb ik mijn douchekop meteen vervangen en uitgeprobeerd. Even wennen, dat zeker, maar we gaan vast wel goede maatjes worden. Vriendjes met het milieu en mijn portemonnee is 'ie meteen al.

Mijn oude kop (terwijl de spaarlamp nog even op gang komt)...

En voila, meneer Koperen Kop.

Wat doet die fles Ecover afwasmiddel in mijn douche, vraag je je misschien als oplettende meelezer af. Nou, die doet ook prima dienst als shampoo! Met gewone shampoo spoel ik siliconen, parabenen en andere troep met moeilijke namen in het riool. Ecoshampoo vind ik te prijzig. Dus toen een oud-collega het afwasmiddel aanbeval (aanbevool, aanbeveelde... aanbeval is de juiste vervoeging toch?) ben ik daar meteen op overgestapt. Naar tevredenheid, al laat ik het voor de zekerheid niet te lang intrekken vanwege de ontvettende werking. Vriendjelief moet niets weten van afwasmiddel op zijn hoofd, maar zweert bij aleppozeep, dat je naast de Ecover ziet staan. Gemaakt in Syrie uit pure olijf- en laurierolie. Hij was er zijn haren mee. Ik mijn lichaam. Het schijnt ook nog dienst te kunnen doen als tandpasta, scheerschuim, intiemreiniger, wasmiddel, boenwas, ongediertebestrijder en wat-al-niet meer (gebruiken jullie het ook?). Leuk, die multifunctionele producten.

Zo, ik ben rozig van de douchebeurt en duik nu lekker mijn bed in.

Besparen op vaste lasten: Gas

In een paar afzonderlijke blogs vertel ik hoe ik mijn vaste lasten succesvol heb teruggedrongen. Nadat ik zondag schreef over internet en telefoon, is vandaag de beurt aan gas.

“U heeft ons verzocht het product Gas ter plaatse af te sluiten. We beëindigen de leveringsovereenkomst van dit product.” Eerlijk is eerlijk, ik moest wel even slikken toen ik deze brief van Eneco kreeg. Maar ik had de keuze weloverwogen gemaakt.

Mijn energierekening was nooit zo gek hoog. Mijn jaarnota van 2011 bedroeg €156. Toch ben ik vorige keer toen ik de eindnota kreeg eens goed naar alle posten gaan kijken. Huh, betaalde ik echt per jaar €56 huur voor mijn stoffige gas- en elektriciteitsmeter? En hoezo betaalde ik naast het bedrag voor gas- en electriciteitsverbruik een bijna drie keer zo hoog bedrag aan ‘transport van elektriciteit en gas’?

Ik ontdekte tot mijn schrik dat gas mij in 2011 €150 kostte (teruggave energiebelasting buiten beschouwing gelaten). En dat terwijl ik maar 11 kubieke meter gas verbruikte. Mijn gasmeter loopt namelijk alleen wanneer ik mijn gasfornuis gebruik; warm water en verwarming wordt bij ons centraal geregeld. Een kubieke meter gas kost ongeveer €0,63, dus aan daadwerkelijke gasafname betaalde ik slechts €7. De overige €143 bleken vaste bedragen voor periodieke aansluiting, meterhuur, vastrecht en transportkosten te zijn. Kosten die ik ook zou moeten betalen als ik geen belletje gas zou verbruiken.

Dat vond ik in geen enkele verhouding staan. Ik schreef in november 2011 een brief naar Eneco om mijn gasabonnement te beëindigen. Netbeheerder Stedin kwam 10 dagen later mijn meter vergrendelen. Voor €30 euro kocht ik een elektrisch kookplaatje. Milieucentraal raadt uit milieuoogpunt het elektrisch koken af, omdat het energieslurpender is dan koken op gas. Ik redeneerde echter als volgt: gas is een fossiele brandstof die zorgt voor CO2-uitstoot en die langzaam aan het opraken is. Mijn elektriciteit is 100% groen, omdat ik een windstroomabonnement heb. Koken op windkracht, dat is toch geweldig? Natuurlijk zal ik extra geld kwijt zijn aan elektriciteit, maar ik verwacht nog steeds een fikse besparing op jaarbasis. En er zijn best foefjes om energie te besparen, zoals de kookplaat uitdraaien zodra het eten kookt: de plaat blijft dan toch nog heel lang heet.

Vandaag belde de Eneco. Na enkele emails en telefoontjes was er nu eindelijk een eindnota opgemaakt, iets dat door een administratieve kink in de kabel vertraging opgelopen had. Mijn maandbedrag? Dat is nu teruggebracht van €18 naar €5. Een bedrag dat zo laag is dat de Eneco het niet eens meer maandelijks wil innen. Kijk, daar krijg ik nou energie van!

Besparen op vaste lasten: Internet en telefoon

Vorig jaar februari verloor ik mijn baan. Natuurlijk ging ik naarstig op zoek naar een nieuwe bron van inkomsten. Maar tegelijkertijd ben ik gaan uitvogelen hoe ik mijn vaste lasten kon terugschroeven. Inmiddels heb ik nieuwe tweedaagse baan met een vast inkomen van 700 euro per maand. Overige inkomsten zijn niet structureel. En weet je wat? Ik vind dat voorlopig helemaal prima.

Ik volg een aantal blogs op het gebied van consuminderen en besparen. Sommige van mijn eigen bloglezers zijn ook in die hoek te scharen. Veel bloggers bieden een openhartig en schaamteloos inkijkje in hun financiën. Van hele grote cijfers (torenhoge bankschulden en hypotheken) tot heel kleine cijfertjes (boodschappen-bonnetjes). Dat gaat mij een beetje te ver, maar ik wil jullie best laten gluren op sommige pagina's van mijn bankboekje.

In een paar afzonderlijke blogs zal ik vertellen hoe ik mijn vaste lasten succesvol heb teruggedrongen. Vandaag de beurt aan telefoon en internet.

Internet

In november vorig jaar kreeg ik een nieuwe buurvrouw. Op mijn voorstel om internet te delen ging zij ging enthousiast in. Ik moest even investeren in een tweedehands draadloze router (rond de €30 via Marktplaats), maar nu betaal ik elke maand €10,44 in plaats van €20,44. Besparing: €10 per maand, oftewel €120 per jaar. [Update: later zijn er nog meer buren gaan meedelen en werd het bedrag nog lager]

Waar ik ook ben, mijn laptop geeft een waslijst van draadloze netwerkverbindingen weer. Waarom sluit iedereen een privé-abonnement af, als er al zoveel netwerken in de lucht zijn? Er valt vast meer te delen en aldus te besparen.


Vaste telefoon

Bij mijn Telfort-internetpakket hoorde ook een telefoonabonnement. Dat abonnement heb ik opgezegd. Het nummer heb ik laten porteren naar Budgetphone. Nu betaal ik €10 per jaar in plaats van €10 per maand. Een besparing van €110 euro op jaarbasis. De lijn is wat slechter, maar dat neem ik op de koop toe (of moet ik zeggen: op de besparing toe?). Ik bel bijna nooit, maar het is toch wel fijn om een vaste lijn te hebben. [Update: nadat ik een nieuwe modem kreeg is de lijn werkelijk perfect, dus het lag aan de modem en niet aan Budgetphone]

Beltegoed koop ik niet bij Budgetphone, maar bij Voipbuster. Ik bel niet via het Voipbusterprogrammaatje dat je kan downloaden, maar gewoon met mijn vaste telefoon. Je moet dan wel eerst wat modeminstellingen veranderen. De eerste 120 dagen na het inkopen van €10 beltegoed (excl. btw) bel ik gratis. Daarna betaal ik €0,023 per minuut naar vaste lijnen binnen Nederland, en nog veel minder als ik naar het buitenland bel. Met €10 tegoed doe ik zo wel driekwart jaar.

Op mijn computer heb ik ook het programmaatje 3CXPhone geïnstalleerd en dat gekoppeld aan mijn vaste nummer. Eigenlijk gebruik ik het nooit, maar in principe ben ik nu overal ter wereld op mijn 010-nummer bereikbaar. Mijn laptop rinkelt als er op mijn Rotterdamse nummer wordt gebeld.


Mobiele telefoon

Onlangs ben ik overgestapt van een sim-only abonnement bij T-Mobile voor 7,50 naar een soortgelijk abonnement bij Holland Nieuwe van 4,50. Een bescheiden maandelijkse besparing van €3. Het overstappen kostte €10, maar dat heb ik er in 3,5 maanden uit. Nu pleit ik er niet voor dat jullie allemaal dat abonnement nemen, want dat is vooral afgestemd op mijn bel- en sms-profiel. Rondneuzen naar abonnementen die gunstiger zijn dan je huidige is wel een tip. Helaas is het lastig om door de bomen het bos te zien en addertjes onder het gras meteen te ontdekken.

En mijn mobiele telefoon? In januari moest ik afstand doen van mijn blauwe Postbanktelefoon uit 2001 die nu toch echt de geest gegeven had. Nu gebruik ik een geërfde tweedehands Nokia. Voor mij geen internet, ping, tomtom en magnetron-functies. Bellen en sms-en, dat is genoeg. En €4,50 per maand, daar red ik het prima mee.

Die bol moet vol!

Ik ben vergroeid met mijn rugzak. Een bevallig damestasje aan de arm mag dan wel wat vrouwelijker staan dan zo’n grote paarse pukkel op de rug, maar mijn voordeel is dat ik in winkels de aangeboden plastic draagtassen steevast kan weigeren.

Gezien de statistieken lijk ik een uitzondering te zijn. Meer dan 1,5 miljard plastic tasjes gaan er jaarlijks in Nederland over de toonbank. Bij de drogist, de bakker, de groenteman, de boekhandel, de kledingwinkel: overal krijg je bij aankoop van een product standaard een tasje mee. Ruim een miljard van die tasjes worden gratis weggegeven. Een half miljard worden er in supermarkten verkocht. Meestal belanden ze na eenmalig gebruik in de prullenbak of het keukenkastje. Bij de volgende aankoop nemen we dan zonder aarzelen weer een nieuw tasje aan.

Voor de gemaksmens of impulsieve koper zonder boodschappentas biedt een zogenaamde ‘tassenbol’ uitkomst. Schone en overtallige tassen van thuis kunnen er in gedeponeerd worden. En wie een tasje nodig heeft, kan er gratis eentje uit halen. De bol is al op 500 plekken in Nederland te vinden. Supermarktketen Jumbo loopt hierin voorop: een tassenbol, uitgevoerd in huisstijlkleuren, behoort tot de standaarduitrusting van elk filiaal. Op de bol prijkt de leus ‘Help mee, verminder CO2’.

Mijn Jumbo-filiaal aan de Botervloot heeft ook zo’n knalgele tassenbol staan. Inderdaad, gevuld met tasjes. Maar de Rotterdammers lijken het nog niet helemaal te snappen. De bol wordt namelijk door het personeel gevuld met spiksplinternieuwe, hagelwitte, snel scheurende wegwerptasjes. Juist het type tasjes dat de branchevereniging van supermarkten wil gaan afschaffen vanwege de grote milieubelasting. Een tweedehands tasje is nergens te bekennen.

“Niet meer van deze tijd”, noemde de caissière het, plastic tasjes hergebruiken. Mij lijkt het juist niet meer van deze tijd om wegwerptasjes aan te bieden, nu algemeen bekend is dat de aarde al dat plastic niet meer trekt. In sommige andere landen zijn de gratis supermarkttasjes al verboden. We weten dondersgoed dat de olievoorraad eindig is, CO2-uitstoot het klimaat verandert, en dat er uitgestrekte zeegebieden zijn met meer plasticdeeltjes dan plankton. Afijn, je kent de rampverhalen (en anders informeer ik je graag verder).

En dus plaatste ik gisteren een grote verzamelzak bij mijn voordeur. En een oproepje in het bewonersblad. Het doel: zoveel plastic tasjes vergaren dat ik die grote tassenbol bij de Jumbo tot de nok toe kan vullen. Die bol moet vol! De Jumbo zal ik dan vragen om als tegenprestatie de nieuwe witte wegwerptasjes te verwijderen. Wellicht gaat dan het ‘balletje’ rollen, en zwichten ook de Rotterdammers voor de tassenbol.

Al blijft er wat te zeggen voor een degelijke boodschappentas. Of een grote paarse rugzak.

Ik en mijn rugzak