Mazzeltov!

Het zal de trouwe lezers niet ontgaan zijn: we zijn in Berlijn. De aanleiding is een bruiloft van een Israëlische vriendin. In 2010 was ze mijn buurmeisje, toen we beiden als 'Praktikantin' in een Camphill-gemeenschap woonden en werkten. Camphill Schulgemeinschaft Brachenreuthe om precies te zijn, een antroposofisch internaat (inclusief school en boerderij) voor verstandelijk gehandicapte en 'seelenpflegebedürftige' kinderen en jongeren. Middenin de bossen, ver weg van de bewoonde wereld, met uitzicht op de Bodensee. En bij mooi weer zelfs op de Oostenrijkse en Zwitserse bergen.

We werkten allebei in een ander huis, maar in onze schaarse vrije tijd bekeken we samen alle dvd's die de kleine bibliotheek van het dichtstbijzijnde stadje Überlingen rijk was. Of we maakten een stevige avondwandeling door de heuvels (noem het als Hollander gerust bergen) en bossen rondom het internaat, onderwijl onze gal spuwend over het afschuwelijke zware werk. Want 55 uur per week gedragsgestoorde, agressieve kinderen in het gareel houden was niet niks.

Ze ontmoette via een joodse datingsite een joodse jongeheer in Berlijn, die haar al snel kwam opzoeken (en in diezelfde tijd ontmoette ik via een vegetarische datingsite een vegetarische jongeheer in Haarlem, die ik pas maanden later in het echt zou zien). Na het Praktikum vertrok het buurmeisje naar Berlijn. Om bij hem te zijn, en om te werken in een joodse crèche.

Donderdagavond mocht ik bij haar Jungesellinnenabschiedsfeier zijn. En vrijdag was dan eindelijk de Grote Dag. Ik had me verheugd op brekende glazen, opzwepende klezmermuziek en reidansen, en soortgelijke voor antropologen zeer interessante joodse folklore. Helaas bleek de bruid juist een ingetogener westers feestje te wensen, met meer Schweinebraten dan kosjer voedsel. Maar bloed kruipt waar het niet gaan kan, dus de Israëlische gasten zetten uiteindelijk toch spontaan twee volksdansjes in: "Mazzeltov!"

Het huwelijk werd ingezegend door de joodse cantor.

Menukaart in het Duits en het Hebreeuws, en een kaartje met mijn naam in het Hebreeuws.

Wensballonnen werden opgelaten voor in de plastic soep een lang en voorspoedig huwelijk.

"Als zij hem vangt, dan ren ik weg hoor!" waarschuwde de vriend van het meisje naast me. Hij haalde opgelucht adem toen niet zijn vriendin maar ik degene was die, echt geheel per ongeluk, het bruidsboeket ving. De opmerkingen over vervolgfeesten waren de rest van de avond niet van de lucht. Maar daar komt voorlopig niks van in hoor.

Vooruit, ook nog een paar foto's van de plek waar we elkaar leerden kennen, de bruid en ik. De omgeving was er namelijk werkelijk prachtig. Om privacyredenen wel zonder de kinderen erop.

Ingang van ons huis (sneeuw in april!).

Links ons huis, in de verte de Bodensee.

De koeien van de bijbehorende biologisch-dynamische boerderij, na een lange winter eindelijk weer naar buiten. En prompt smaakte de melk en kwark weer veel lekkerder.

Uitzicht op Überlingen (en op mijn voeten).

Marienschlucht, aan de overkant van de Bodensee.

Boomhuis in Überlingen.

Centrum Überlingen.

Ik heb geen toekomst, zei ze

Het is vandaag precies vijf jaar geleden dat mijn moeder overleed. Elk jaar op deze datum bezoek ik met mijn broer en mijn stiefvader haar graf. Dit jaar kon dat voor het eerst niet, omdat ik ter ere van een bruiloft een weekje in Berlijn ben. In plaats daarvan deel ik, vanuit Berlijn dus, de woorden die ik vlak na haar overlijden schreef, over een onwaarschijnlijk lichtpuntje op een onwaarschijnlijk zwarte dag.

Zaterdag 22 september 2007. Een vrouw stapt de openbare bibliotheek van Delft binnen, met het sterke gevoel die dag een boek te willen vinden dat haar iets zal brengen. Tussen de eindeloze rijen geëtiketteerde boeken valt haar oog op een boek zonder label. De titel? 'Ik heb geen toekomst, zei ze. Over suïcide en de gevolgen voor nabestaanden', geschreven door Elly den Herder-Michielsen. Ze neemt het van de plank, en er valt een briefje uit:

Beste vinder,

Dit boek is niet van de bibliotheek. Het is hier ‘te vondeling gezet’ met de bedoeling dat het terecht komt bij iemand die er iets aan heeft.

Groet,
De vorige eigenaar

Dat betreft haar toch niet? Waarom neemt ze het dan toch mee, en begint ze het in de trein te lezen?

Zaterdag 22 september 2007. Verdwaasd zit ik in de trein naar Twello. Het dringt nog niet tot me door. Mama. Nee. Het kan gewoon niet zo zijn. Het mág niet zo zijn. Mijn horloge was die ochtend stil blijven staan rond het tijdstip dat ze het gedaan moest hebben. Ik moet nog wel even Ruth bellen dat ik die middag niet op haar feestje kan komen. Op haar voicemail verklaar ik in enkele zinnen de reden van mijn afwezigheid. Ik geneer me voor de andere mensen in de coupe, maar gelukkig zijn dat er niet veel op dit tijdstip. Telefoon terug in mijn overhaastig ingepakte tas. Ik staar uit het raam naar buiten. Weilanden, grijze luchten. Hetzelfde uitzicht als altijd, maar toch als nooit tevoren.

Dan schrik ik op. De vrouw aan de overzijde van het gangpad is opgestaan, en staat nu naast me. Ze verontschuldigt zich. Natuurlijk, volgens de hedendaagse fatsoensregels is het de normaalste zaak van de wereld dat mensen per telefoon privégesprekken voeren in de trein. Dezelfde etiquette gebiedt medepassagiers om stoïcijns te doen alsof ze niet meeluisteren. Ja, ze heeft mijn woorden opgevangen, vertelt de vrouw, en ze kon niet anders dan breken met de etiquette. Ze biedt me haar condoleances aan, en vertelt me dan een onwaarschijnlijk verhaal. Over haar bezoek aan de bibliotheek die ochtend, over een boek dat ze daar gevonden heeft en dat ze nu zat te lezen in de trein. Of ze het mij zou mogen aanbieden?

Het was voor mij bedoeld. Het was bedoeld voor de andere rouwenden die bij het horen van mijn verhaal, mijn wonder, even vertroosting vonden. Synchroniciteit. Die dag – en de momenten dat ik er aan terugdenk – was het vooral een bijzondere ontmoeting, een teken van troost, in een werkelijkheid die buiten alle werkelijkheid stond en staat. Dank je wel 'vorige eigenaar', dank je wel Carla.


*****Aanvulling *****

Op 6 november (een dag na de verjaardag van mijn moeder) ontving ik onderstaande email, van de schrijfster van het boek.

Hallo Marije,

Toen ik gisteren (n.a.v. het nieuws over de rouwadvertentie/ zelfmoord van Tim Ribberink) op internet naar mijn eigen boek zocht kwam ik jouw blog tegen.
Ik heb het met ontroering gelezen. Het is voor mij heel bijzonder om te lezen dat het boek dat ik -met veel pijn en moeite- heb geschreven op deze manier een weg heeft gevonden naar iemand voor wie ik het heb willen schrijven..

Voor jou was het een bemoediging om dit mee te maken. Voor mij is het een bemoediging om jouw verhaal te lezen.

Dank hiervoor,
Veel goeds toegewenst !

Hartelijke groet van
Elly den Herder - Michielsen 

Klapvee

Verdwijnt voetschimmel als je over je eigen voeten heen plast? En helpt vet eten tegen een kater? Ja mensen, ik barst van de medische basiskennis nu ik een hoogst intelligente en nuttige televisieshow over het menselijk lichaam heb bijgewoond.

Vriendje was ingehuurd om de illustraties te maken voor een onderdeel van een nieuwe spelshow, en het leek ons wel wat om deze plaatjes van lichaamsdelen live voorbij te zien trekken. Eigenlijk had ik daar al meteen een beetje spijt van toen ik op televisie de eerste aflevering van de show zag. Mijn hemel, wat een kijkcijferkanon kanonnenvoer. Maar aan de andere kant: het leek me wel een unieke ervaring zoiets eens van dichtbij mee te maken. En dat gaf de doorslag.

De reis per openbaar vervoer naar de studio was hels, omdat station Hilversum plat bleek te liggen. Gelukkig bereikten we het complex net op tijd. Strontchagrijnig en wel.

Het publiek werd opgewacht door een opjut-mannetje dat, ik moet het hem nageven, geknipt was voor deze taak. Hij onthulde welke bekende Nederlanders we die dag zouden ontmoeten (gil! gil!) en bracht ons de basisbeginselen van het applaudisseren bij. En het publiek klapte en papegaaide dat het een lieve lust was.

De mensen die bij aankomst een nummertje hadden gekregen mochten als eerste door de deur richting de studio. Al snel vermoedden we het hoe en waarom van die nummerverdeling, want een stoet strakke en bloedmooie meiden trok aan ons (de uitgezakte nummerlozen) voorbij, om plaats te nemen op de voorste rijen van de publiekstribunes.

Voor de show begon namen we enkele klapscenes op, die later in het programma gemonteerd zouden worden. En toen ging de show van start. Vier BNers waarvan ik de namen al kwijt ben streden samen met hun publieksvak om de eer en een gesponsorde prijs.

Ik denk niet dat ik de uitslag mag verklappen. Al lijkt het me wijselijk om alvast te vertellen dat je niet over je voeten hoeft te plassen als je van je voetschimmel af wilt komen.

Pay it Forward II

Ik doe mee met de actie Pay it Forward 2012, wat inhoudt dat ik vijf mensen dit jaar moet verrassen met iets handgemaakts.

Maar wat maak je voor iemand die al haar spullen aan het verkopen en weggeven is, en op het punt staat met een kleine rugzak naar verre oorden af te reizen, om de wereld en zichzelf te ontdekken? Daar brak ik mijn hoofd wel eventjes over, aangezien ik geen talent heb voor sokken breien, toilettasjes naaien of diarreeremmers punniken.

Juist. Een liedje dat overal ter wereld te beluisteren is, zonder extra ballast mee te hoeven slepen. Speciaal voor Irene van Experimenten des levens. Sorry voor de homemade & houtjetouwtje kwaliteit van de opname, de zang en het gitaarspel, maar goed, dat hoort eigenlijk ook wel bij een zelfmaakproject.


Het liedje is een aangepaste bewerking van een bestaand liedje (wie herkent het? ik durf de naam van het duo niet zo goed te noemen). De inkttekening bracht ooit de virtuele kennismaking tot stand: Irene en ik bleken allebei meerdere maanden in India rondgereisd te hebben.

Irene, ik wens je alvast geweldige ervaringen toe. Je houdt ons toch wel op de hoogte via je blog?

Zelf ontving ik onlangs dit leuke zelfgemaakte portemonneetje van Olga:

Woekersla

Eigen schuld. Ik had de sla gewoon nooit naast de bak met zonnebloemen moeten zetten. Nu denkt hij dat hij ook zo hoog de lucht in moet. En het lukt hem nog vrij aardig ook. Kijk maar:

Ik wacht met spanning tot de knoppen van de slaplant openbarsten. Wat zou eruit komen?

Ook de basilicum en de munt heb ik te ver laten doorwoekeren, en dit is wat je dan krijgt: witte en lila bloempjes!

Ook in de bak met rucola priemt een bloempje, maar ik vermoed dat die domweg verdwaald is.

Of die groenten en kruiden nu nog eetbaar zijn weet ik niet, maar een vrolijke boel is het wel, daar op mijn balkon.

Big Sister is watching

Afgelopen week vond ik propaganda van de Partij voor de Dieren in mijn brievenbus, een envelop met een brochure en een raamposter erin. In de bijgevoegde brief smeekte Marianne Thieme me de poster op 'een geschikte plek' op te hangen.

En ach, ik ben de beroerdste niet. Ook al weet niet nog niet zeker of ik zelf op de partij ga stemmen, het affiche plakte ik braaf voor mijn raam. Zichtbaar voor mijn overburen, en met een beetje moeite ook vanaf de straat.

Maar de poster schijnt door, en niet zo'n beetje ook. Waar ik ook zit of sta in mijn woonkamer, Marianne Thieme kijkt me indringend aan. ’t Is ergens best gezellig hoor. Maar ik voel me ook wel wat in mijn privacy aangetast, door zo’n dame die me doorlopend begluurt. Ik merk dat ik bij alles wat ik doe onwillekeurig even oogcontact zoek met Marianne, alsof ik haar om goedkeuring moet vragen.

Nu zit ik dus weer te bloggen in plaats van aan mijn onderzoeksrapport te werken. 'Foei', probeert Marianne nog te zeggen. Maar deze keer ben ik haar te slim af. Met een stuk papier en een rol plakband.

In mijn school- en studietijd was ik erg actief in de politiek. Het kon me niet links en groen genoeg zijn. Ik begon bij revolutionair-socialistische jongerenorganisatie Rebel. Tijdens de internationale zomerkampen liepen we flink te zwaaien met rode vlaggen, en waren we ervan overtuigd dat de revolutie elk moment kon uitbreken. De zuidelijke landen waren altijd een tikkeltje fanatieker in hun leuzen en strijdliederen, maar dat probeerden wij Hollanders te overtreffen door met de vuist in de lucht "de kat krabt de krullen – van de trap!" te scanderen. Verstonden toch alleen de Belgen.

In Twente waar ik woonde sloeg het concept niet zo aan, zodat ik regelmatig op en neer naar het bolwerk in Amsterdam reisde. Wat later wel bleek te werken in Enschede waren Jongeren Milieu Actief en Dwars (GroenLinkse jongerenorganisatie), waar ik een paar jaar in meedraaide. In mijn studententijd rolde ik de anarchistische krakersscene binnen. Die nachten dat we in het donker op wacht stonden om kaalkoppen die onze ruiten ingooiden op heterdaad te betrappen, ik zal ze nooit vergeten. Die ijskoude kraakpanden in de winter ook niet, als ik met muts en handschoenen in bed lag met mijn kleren voor de volgende dag bij het voeteneinde.

Langzaam maar zeker stapte ik af van demonstreren tegen 'het systeem', en koos ik meer voor de menselijke maat. Voor een verschil (proberen te) maken op kleine schaal, en daarbij vooral mijn eigen plezier niet te vergeten. Mijn passie vond ik in vrijwilligerswerk met asielzoekerskinderen. In betaalde banen vond en vind ik het belangrijk dat deze niet alleen brood op de plank brengen, maar ook een bijdrage leveren aan de samenleving.

Inmiddels ben ik een vrij brave burgervrouw. De keren dat ik de afgelopen jaren meedeed aan een demonstratie zijn op één hand te tellen (een demonstratie tegen kernenergie en een paar halfzachte bezoekjes aan Occupy-kampen). Plakte ik een paar jaar geleden na het uitbrengen van mijn stem nog een zelfgeknutselde sticker met 'en nu vier jaar je bek houden' op het stemapparaat, deze keer heb ik me aangemeld om zelf aan de poppenkast mee te doen en een stembureau te bemensen.

Maar goed. Op facebook stond een poos terug een link naar het partijprogramma van de Partij voor de Dieren. Ik kon me er prima in vinden, en meldde me impulsief aan als partijlid. Want ja, ik denk dat het wat uit de tijd is, maar je kunt dus lid worden van een partij, en nostalgisch terugdenkend aan mijn politieke verleden leek me dat wel wat. Ik kreeg een plantaardig kookboek cadeau, dat via mijn blog een goede bestemming vond. En nu volgde dus de campagnepost.

Maar eh, vraag ik me nu af, als ik het zelf niet trek om de hele dag tegen het hoofd van Marianne Thieme aan te kijken, kan ik dat dan wel van mijn overburen eisen? Of voelen zij zich nu ook al een week lang begluurd en aangetast in hun privacy?

Ze hebben in ieder geval wel allemaal de gordijnen dicht om 15u ’s middags.

Bankboekje open

Ja, ik doe ook mee aan die huidige controversiële trend onder bloggende consuminderaars om het bankboekje open te gooien, en ongegeneerd lijstjes te vergelijken. Kan mij het schelen, bloot met die eurobillen.

Hieronder mijn lijst van maandelijkse vaste lasten. Ik voer een eenpersoonshuishouden en zit gelukkig niet met een hypotheek opgescheept, dus voor veel bloggers zal het appels met peren vergelijken zijn. Tips en opmerkingen zijn welkom, en ik licht met alle plezier bepaalde posten toe.

Vaste lasten
Maandelijkse uitgaven
Huur (incl. warm water en verwarming) € 452,66
Aflossing studieschuld € 65,28
Water € 11,50
Elektriciteit € 5,40
Internet € 6,80
Mobiel abonnement € 4,50
ASN Bank betaalrekeningen € 2,00
Goede doelen € 5,00
Contributie ecodorp (vanaf september) € 5,00

Jaarlijkse uitgaven, gemiddeld per maand
Ziektekostenverzekering € 83,42
Waterschapsbelasting € 10,97
Gemeentebelastingen € 26,28
Uitvaartverzekering € 6,68
Abonnement vaste telefoon € 0,83
NS Voordeelurenkaart € 5,83
Contributie bewonersvereniging € 7,75
Gebruik gedeelde wasmachines € 2,50
Bibliotheek € 2,30
Rotterdampas € 0,42
Tijdschriftabonnement € 2,04
Lidmaatschap politieke partij € 1,67

Totaal vaste lasten € 708,83
Maandsalaris € 714,23, en daarnaast variabele inkomsten uit losse opdrachten.

Forse inkomensdaling

Anderhalf jaar geleden verloor ik mijn baan als beleidsmedewerker onderwijs bij een landelijk expertisecentrum op het gebied van discriminatie. Op vacatures in mijn eigen werkveld reageerden steevast honderden sollicitanten, dus ik besloot het in een heel andere richting te zoeken. Daar was ik ook ook wel aan toe: na al die jaren ivoren toren snakte ik naar een baan met de voeten in de sociale praktijk. Toen ik een leuke, creatieve vacature van 14 uur in de zorg tegenkwam wist ik dat het geen vetpot zou worden, maar dat nam ik voor lief.

Ja zeggen tegen een baan met een maandsalaris van (toen nog) € 700, zo'n € 450 minder dan ik gewend was, betekende wel dat ik mijn uitgaven drastisch op de schop moest nemen, al had ik dat tijdens mijn werkloze periode al wel in gang gezet. Het terugschroeven van mijn vaste lasten gaf ik prioriteit.

Een aantal posten kon ik schrappen

Digitenne:
Ik zegde mijn Digitenne-abonnement op (€ 7,50 per maand) en gaf mijn televisie weg
Gas:
Ik zegde mijn gasabonnement op en liet mijn gasmeter afsluiten. Tot mijn schrik ontdekte ik namelijk dat ik (energiebelasting buiten beschouwing gelaten) jaarlijks € 142 betaalde terwijl ik maar € 6 aan gas verbruikte. De rest bleken vaste bedragen voor meterhuur, vastrecht en transportkosten te zijn. Ik kook nu elektrisch, en mijn maandelijkse vergoeding aan Eneco is nu € 5,40 in plaats van € 18
Goede doelen:
Ik beëindigde mijn donateurschappen (Vluchtelingenwerk, Warchild, De Vrolijkheid en de Tajikistan Support Group)
OV-fiets:
Ik beëindigde mijn OV-fiets abonnement (€ 9) waar ik toch steeds pech mee had
Woningnet:
Ik betaalde jaarlijks € 9 voor mijn inschrijving voor een woning in de regio Utrecht, dit heb ik ook stopgezet
Glazenwasser:
Ik zag toch het verschil niet, omdat ik de binnenkant nooit doe

Een aantal posten wist ik te verlagen

Ziektekostenverzekering:
Jarenlang zat ik uit gewoonte bij de Univé. In 2010 verdiepte ik me in premies en voorwaarden, en koos ik een andere verzekeraar. Sindsdien zoek ik elk jaar in december uit wat de gunstigste verzekeraar is en stap ik zo nodig over. Ik kies altijd voor een simpele aanvullende verzekering. Dit jaar koos ik voor het eerst voor een hoger eigen risico, namelijk € 500. Hierdoor betaal ik op jaarbasis € 300 minder premie. Mocht ik onverhoopt in het ziekenhuis terecht komen of dure medicijnen nodig hebben, dan kan ik hooguit € 200 (want € 500 - € 300 = € 200) verlies lijden. Het risico waard, aangezien ik de afgelopen jaren het eigen risico niet of nauwelijks aansprak. Ik had me nooit gerealiseerd dat de meeste posten helemaal niet onder het eigen risico vallen: de huisarts plus alles binnen de aanvullende verzekering. Ik betaalde het hele bedrag in één keer nadat ik eind 2011 geld verdiende met het geven van een paar trainingen. Dit is niet heel veel voordeliger dan maandelijks betalen en ondertussen nog even rente vangen, maar het leek me fijn om de rest van het jaar geen rekening te hoeven houden met deze hoge kostenpost
Vaste telefonie:
Ik stapte over van een vaste telefoonlijn van € 10 per maand naar eentje van € 10 per jaar
Mobiele telefonie:
Een abonnement van € 7,50 per maand verruilde ik voor eentje van € 4,50
Internet:
Toen ik een nieuwe buurvrouw kreeg, heb ik haar meteen gevraagd of ze internet met me wilde delen. Later belden andere buren bij me aan of ze ook mochten meedelen. Nu ben ik maandelijks € 6,80 kwijt in plaats van € 20,44 en mijn verbinding is er niet minder op geworden
Betaalrekening:
Omdat het me al langer niet lekker zat om bij een foute bank te bankieren, stapte ik over naar de ASNBank. Bij de Rabobank betaalde ik ruim € 44 per jaar. Bij de ASN Bank betaal ik € 1 per maand per rekening. Ik opende een tweede ASN rekening waar ik maandelijks een bedrag op stort voor variabele uitgaven. Bij de ASN ontvang ik ook nog eens 1% rente over mijn tegoed. Vroeger stond ik regelmatig rood, me niet realiserende dat ik dan wel een rente van zo’n 15% betaalde. Nu heb ik de mogelijkheid om rood te staan simpelweg niet aangevraagd
Water:
Ik investeerde in een waterbesparende douchekop, en vang bij het douchen de koude beginstraal op in een emmer. Dit water gebruik ik voor mijn planten. Hoeveel me dit gaat opleveren weet ik nog niet
Rotterdampas:
Met mijn inkomentje kon ik voor € 5 een Rotterdampas krijgen. Hiermee kreeg ik € 10 korting op mijn bibliotheekabonnement, en had ik hem er dubbel en dwars uit. Ook gebruik ik hem om gratis te kunnen zwemmen, bij elk bad in Rotterdam en omstreken mag dat één keer (en na 12 kilometer fietsen naar zo'n zwembad heb je je beweging dubbel en dwars gehad)

Variabele lasten en variabele extraatjes

Vaste lasten van € 708,83 bij een maandsalaris van € 714,23, dat klinkt nog niet best. Red ik het dan met € 5,40 per maand voor boodschappen en dergelijke? Eh nee. Maandelijks moet ik dus nog wel minimaal € 300 bijverdienen om alle variabele lasten te kunnen betalen: boodschappen, OV-reiskosten, uitjes, kleding, verzorgingsproducten, kadootjes en blogacties.

Gelukkig kwam dat vanzelf goed. Ik werd gevraagd voor twee onderzoeksprojecten van een Europese mensenrechtenorganisatie, en verdiende genoeg bij om de rest van het jaar elke maand die € 300 te hebben. Om te zorgen dat mijn uitgaven rond dat bedrag zouden blijven, opende ik een bankrekening waarop ik maandelijks een bedrag stortte. Dat werkte voor mij beter dan allerlei potjes maken en uitgaven bijhouden.

De barre noodzaak om elk dubbeltje om te draaien is inmiddels van de baan. Het kwam helemaal op z'n pootjes terecht (in andere woorden: de klad kwam in het consuminderen) toen ik ook voor een ander groot mensenrechtenonderzoek werd ingehuurd, waar ik nu nog steeds druk mee ben. Nu is mijn buffer groot genoeg om het een aantal maanden uit te kunnen zingen. Het tijdschriftabonnement, het donateurschap (Stichting Paymaan) en het partijlidmaatschap (iets met dieren en idealen) heb ik onlangs afgesloten, toen ik wist dat ik daar weer de ruimte voor had.

Ik merk dat ik de afgelopen maanden wel weer wat luxer ben gaan leven. Maar de vaste lasten? Die houd ik het liefst wel lekker laag. Zou het nog lager kunnen?

Stuur je ook een kaartje?

Op facebook kwam ik terecht op de pagina Durftevragen, waar ik een opmerkelijke oproep vond. Ik mocht hem verspreiden. De oproep was afkomstig van een moeder die haar drie dochters graag wil verrassen met een brievenbus vol kaartjes. Het gezin heeft veel te lijden onder de medische onderzoeken en behandelingen die de jonge tweeling ondergaat, en moeders vond dat alle drie haar dappere dochters best eens een hart onder de riem gestoken mag worden. In kaartjesvorm dus.

Doen jullie ook mee met een kaartje of misschien iets zelfgemaakts? Stuur me maar even een email (kleuringsdienst at gmail.com) als je wilt dat ik het adres plus de namen van de kinderen doorgeef.

De oproep:

Wie o wie zou mijn meiden willen verrassen met een kaartje. Mijn kleine tweeling van 4 heeft in hun leventje al meer ziekenhuizen wél dan niet gezien, dit mede door hun vroeggeboorte (exact 6 maanden zwanger), hartproblemen, schildklierproblemen, groeiachterstand waarvan ze nu denken dat het waarschijnlijk dwerggroei zonder uiterlijke kenmerken is (mijn meiden zijn nu bijna 4, maar nog maar 83 en 86 cm groot) en nog meer kwaaltjes waardoor ze o.a. fysiotherapie hebben voor hun hypermobiliteit en voor hun motoriek, en logopedie voor slikproblemen.

Mijn meiden beginnen zich nu te verzetten tegen al die onderzoekjes, ze zijn het gewoon zat en ondanks dat ze 4 zijn, merken ze duidelijk aan hun omgeving dat ze "anders" zijn.

Er komen binnenkort weer heel veel onderzoeken aan, om nu de echte oorzaak van alle problemen te vinden. Hierdoor gaan mijn dochters en ik nu ook speciaal verhuizen, zodat we dichter bij een goed ziekenhuis zitten.

Mijn oudste dochter van 14, Lesley, heeft hier heel erg moeite mee. Veel aandacht gaat naar haar zusjes en nu ook nog verhuizen en al haar vriendinnen en verzorgpony en vertrouwde omgeving ruilen voor een plaats ruim 200 km verderop. Niet mis voor een meid van 14, maar ze houd zich verschrikkelijk dapper en doet echt alles voor haar kleine zusjes.

Ook de kleine meiden zijn verschrikkelijk dapper. Bijna 4 jaar oud en paar keer per week naar het ziekenhuis, 2x per week fysio en een keer logopedie en toch zijn het verschrikkelijk blije meiden!

Het zou dus super zijn als de meiden gebombardeerd zouden worden met kaartjes om ze even een hart onder de riem te steken. Mijn 3 meiden zijn zo verschrikkelijk dapper met al dit gedoe, en ik ben zo verschrikkelijk trots op hun drietjes dat ze dit gewoon verdienen. Ik weet zeker dat ze het helemaal geweldig zouden vinden.

Via een andere site hebben ze ook al kaartjes mogen ontvangen en de lach op hun gezicht als de postbode komt is onbetaalbaar!!

Liefs en alvast bedankt namens mij en mijn 3 meiden.

Nina en de wasnoot

"Via Marije van http://roerend-goed.blogspot.nl/ kreeg ik een zakje wasnoten, mysterieuze notenschillen die voor mij nog het meest lijken op een soort ronde dadeltjes :). Je kan ze gebruiken in plaats van wasmiddel: helemaal natuurlijk! Maar hoe goed werkt zoiets? Aan mij (en nog 15 anderen) de schone taak om dit te testen! En wat is nu een beter moment voor zo'n test dan de heetste avond van het jaar? Is het lekker snel droog ;)"

Zo luidt het bericht dat ik gisteravond laat op de facebookpagina van Nina lees. Met haar toestemming plaats ik het fotoverslag over haar eerste ervaring met de wasnoot hier op mijn blog. Als voorproefje op de spannende onthulling van de testresultaten van het wasnotentestpanel.

Nina woont een straat verderop, en het lot bepaalde ooit dat zij op vrijdag de dertiende een kraslot in haar brievenbus vond. Ze reageerde met een leuke email. Nina bleek een interessante en creatieve dame, die betonnen huurflats van muurschilderingen voorziet en ondergoed en handtassen beschildert (zie hier). Maar voor de gelegenheid wil ze best eens de rol van wasdame aannemen. Op facebook schrijft ze: "Ja mensen, ik ben nog maar net 30 en mijn zaterdagavond is ZO spannend!! In plaats van een terrasje of een strandje is het een wasmachine :D"

Drie uur later volgt de update: "Resultaat, vers uit de wasmachine: alles ruikt neutraal. Vlekken zijn er uit. Ik had er speciaal een stinkend item in gedaan, namelijk een broek die naar hond rook. (not mine) Sorry mensen met een hond, maar het kan voorkomen dat jullie kleding soms gewoon naar hond stinkt. Ik haat het echt. En die geur is goed verdwenen dankzij de wasnoten! Tot nu toe ben ik erg tevreden dus. Hoewel ik de 'lekkere geur' wel mis, zeker als het bedlinnen betreft. Ik zal, zoals gesuggereerd, wat etherische olie op het zakje doen de volgende keer. Ik ben benieuwd. De test gaat verder!"

Als toelichting schrijft zij nog: "De test was met gekleurde was, op 40 graden. Normaal gesproken gebruik ik evil wasmiddel from hell: elk willekeurig A-merk dat in de aanbieding is krijgt (kreeg?) bij mij een kans. Ik had een tijd Robijn, nu Ariël. Ik merk nooit verschil tussen wasmiddelen. Ik hou niet van wasverzachter. Meer info over hoe de wasnoot bevalt komt na de volgende wasbeurt :)"

Ik wacht met spanning op haar verdere experimenten.

***********************************************************************************************

Nog meer wasnootverslagen vind je hier:
- Tante Jannie (met een aparte wasnotentestpagina vol uitdagende experimenten)
- De Handwerktuin verslag 1 en verslag 2
- Jenneke Bespaart
- Clean House, Clean Head verslag 1 en verslag 2 en verslag 3
- Het Paarse Schaap
- Een Beetje Groener
- Thirza
- Door Lotjes roze bril

***********************************************************************************************

Winnaars boekenactie

'Puur plantaardig' en 'Consuminderen', twee boeken die ik gratis heb gekregen en via mijn blog weer wilde doorgeven.

Zes mensen lieten hun interesse in het boek 'Consuminderen met kinderen' blijken, en tien mensen wilden graag met het kookboek 'Puur plantaardig' in de weer. En ik op mijn beurt wilde dolgraag dat ik zestien boeken had om weg te geven. Of dat, net als bij de wasnoten, er een webwinkel of uitgever zou meelezen en zeggen: "Ach hier, deel ze maar uit." Maar nee. En jullie maakte het me knap lastig met al die mooie redenen om de boeken te willen hebben.

Dus ik zocht naar de makkelijkste uitweg: een onafhankelijke adviseur om de verantwoordelijkheid op af te schuiven. Ik had vriend de afgelopen week diverse malen advies gegeven over de illustraties die hij maakt voor een nieuwe spelshow van John de Mol. Nu draaiden we de rollen om, en hij nam zijn taak uiterst serieus. Met de uitgeprinte reacties en een potlood in de hand ging hij driftig strepen en ranken.

Rappappaaaaaaa...

Vriend bepaalde dat het boek 'Puur plantaardig' naar Janette gaat. Zij probeert zo veel mogelijk 'vegan' te koken, maar heeft een man die dat niet echt ziet zitten. Ze zorgt ervoor dat het eten dat ze opdient er mooi uitziet en vertelt er dan niet bij wat het precies is. Dit boek zal voor genoeg inspiratie zorgen om mooie en lekkere gerechten op tafel te toveren, zonder dat het er dik bovenop moet liggen dat het allemaal 100% plantaardig is. Volgens vriend is dat ook juist de bedoeling van het boek.

Voor het boek 'Consuminderen met kinderen' hadden we aanvankelijk een andere winnaar op het oog, maar toen ik de wanhoopskreet op het blog van -10.000 euro las, was de keuze snel gemaakt. -10.000 moet noodgedwongen met haar hele gezin bezuinigen om een torenhoge schuld af te lossen, en komt pas net om de hoek kijken als blogster en bespaarder. We hopen dat het boek deze blogster kan laten zien dat besparen ook leuk, vrolijk en creatief kan zijn.

Willen de winnaars hun adres doorgeven via kleuringsdienst at gmail.com?

Verder: voor Kreeftje die een rottijd achter de rug heeft heb ik geen boek meer, maar wel een heel klein oppeppertje (dus ook graag even adres doorgeven). En voor Jessica zingen we met z'n allen een oorverdovend 'Lang zal ze leven'!

Occu-pie

Afgelopen maandag werd het Occupy-kamp in Frankfurt ontruimd. In september is het al weer een jaar geleden dat op Wallstreet de kiem gelegd werd voor de Occupy-beweging. Wereldwijd schoten de tentenkampen van mensen die vonden dat het anders moest als paddenstoelen uit de grond. Gefascineerd door het fenomeen bezochten vriend en ik vier kampementen: Den Haag, Amsterdam, Deventer en Rotterdam.

Ik had er geen moment meer aan teruggedacht, tot een Duitse vriendin er onlangs, gierend van de lach aan de telefoon, aan refereerde: onze 'two minutes of fame' op youtube. Ik had het plannetje opgevat om de actievoerders in Rotterdam die een openbare potluck organiseerden een zogenaamde 'Occu-pie' langs te brengen. Gewoon, vanwege het flauwe woordgrapje. En om ze te laten oefenen de taart eerlijker te verdelen: 99% voor de massa, 1% voor de machthebbers. Vriend was ook wel te porren voor zo'n actie.

En ja, met enige moeite kon ik het filmpje nog opduikelen:


We zijn duidelijk beter in woordgrapjes bedenken en taarten bezorgen dan in vlammende politieke betogen houden (zeg maar gerust: we wauwelen een beetje uit de nek), maar dat maakt het niet minder gemeend.

Wat jammer toch dat de beweging een stille, of soms gewelddadige, dood gestorven is.

Bliksemsnelle Boeken Weggeefactie

Met de wasnotenactie net een paar dagen achter de rug heb ik geen zin om met veel bombarie een Give Away uit te roepen. Dat neemt niet weg dat ik toch graag twee boeken wil doorgeven: 'Puur plantaardig' en 'Consuminderen met kinderen'. Ik vulde vanochtend een tas met spulletjes voor het plaatselijke Terre des Hommes-winkeltje, maar besloot dat deze twee boeken via mijn blog vast een veel betere bestemming vinden.

Het veganistische kookboek 'Puur plantaardig' kreeg ik onlangs thuisgestuurd als welkomstgeschenk. Ik was lid geworden van een niet nader te noemen politieke partij. Het boek van Antoinette Hertsenberg en Jacinta Bokma staat vol snelle, gezonde en relatief makkelijke recepten zonder dierlijke producten. Wat te denken van no-fish sushi? Plantaardige hamburgers? Brownies? Het water loopt je al in de mond bij het zien van de kleurrijke foto's. Maar ach, ik ben zelf veel te eigenwijs om uit kookboeken te koken, dus ik wil dit nog gloednieuwe boek graag doorgeven.

'Consuminderen met kinderen in tijden van overvloed' van Marieke Henselmans is een klassieker uit 1999, maar de inhoud is nog steeds actueel. Henselmans vertelt humoristisch en openhartig over de bespaarpogingen die haar gezin onderneemt, en geeft de lezer zo een heleboel tips mee. Ik vond het boek in een weggeefkast, maar ga niet speciaal kinderen nemen om de besparingstips op uit te kunnen proberen. Iemand anders is er vast blijer mee.

Je mag tot en met zaterdag -ja dat is morgen al!- reageren. Laat weten welk boek jij goed kunt gebruiken en vertel heel kort waarom. Want dat vinden we leuk om te lezen. Ik ga niet blind loten, maar maak een keuze uit de leukste en overtuigendste motivaties. Zondag volgt de uitslag.

Flowerpower

Op mijn postzegeltje balkon merk ik nauwelijks meer dat ik middenin de grote stad woon. De bloemzaden die over waren van de zaadbommenactie (link) in mei hebben hysterisch hun best gedaan. Er is letterlijk een bom aan bloemen en groen ontploft.

In mei...

In juli... (vind de duif)

... En nu. Mijn eigen Rotterdamse rimboe.

Hommels en andere beestjes vliegen bedrijvig af en aan.

En natuurlijk houdt de stadsduivenpatrouille (link) nog immer trouw een oogje in het zeil.

Ik woon tenslotte in een Vogel-aarwijk.

Zon, gras en stro

Terwijl het noodweer over Rotterdam raasde, wachtte vriend en mij een onverwacht zonnige middag in de stad van Mariken en van de Vierdaagse.

Voor dag en dauw -maar al wel in de stromende regen- hadden we ons naar het station gespoed. Om elf uur werden we verwacht in een dorpsschuur net buiten Nijmegen. In die contreien verrijst over een jaartje of wat een ecowijk met huizen van stro en leem, en er was een plekje vrijgekomen in de groep van aspirant-bewoners. Omdat wij bovenaan de wachtlijst stonden, werden wij uitgenodigd om nader kennis te maken met het project en de mensen. Eind deze week of we door de tweede keuring zijn, en dan kan ik hopelijk wat meer geuren en kleuren aan dit strobalenhuizenverhaal toevoegen.

Na een slentertocht over de Waal en door het stadscentrum stortten we neer in Frank Boeijens park. We moesten van mij wel eerst met een grote boog langs de Duitse bakker, want als er ergens Laugenbrezel te krijgen is, ruik ik dat al van kilometers afstand.

Laugenbrezel in het Kronenburger Park.

Tussen warlords en gewapende konvooien in Afghanistan door...

... wierp ik af en toe een blik op de lokale historie.

Vriend hield het wat luchtiger, met Maja de Bij...

... Jan, Jans en de kinderen, en muziek op het hoofd.

Bij terugkomst in Rotterdam wachtte een onaangename verrassing. Ja, het was guur en de straten lagen vol plassen. Maar erger nog, de fiets van vriend was spoorloos verdwenen. Een kille kennismaking met de stad waar hij pas sinds drie weken woont. En plots verlangden we dubbel zo hard naar stro en leem aan de Waal.

De dames van het wasnotentestpanel

Mag ik jullie voorstellen aan het zestienkoppige wasnotentestpanel? Deze dappere dames zijn bereid hun wasmiddel tijdelijk te verruilen voor een katoenen zakje met wasnootschillen:

- Janette
- Lot
- Thea
- Sjouke
- Wendy
- Karen (reactie via facebook)
- Jolanda
- Mirjam
- Johmar1
- Nina
- Elise (reactie via email)
- Lottebees
- Thirza1982
- Corina
- Jenneke
- Tante Jannie

Staat jouw naam ertussen? Laat dan via kleuringsdienst-at-gmail.com weten op welk adres je het proefzakje wasnoten plus gebruiksaanwijzing wilt ontvangen. Wellicht ter overvloede: je adresgegevens worden alleen voor dit doel gebruikt, en zijn alleen bij mij bekend.

Na ontvangst van het proefzakje hebben de panelleden een maand de tijd om één of meerdere wasnotenwasjes te draaien, en om hun bevindingen aan mij door te geven. Dit mag op bovengenoemd emailadres of in een reactie op dit blogbericht. Degenen die zelf een blog bijhouden zijn natuurlijk vrij om daar iets over hun wasnootervaringen te publiceren (vergeet dan niet om mij een linkje te sturen). De bevindingen van het panel verwerk ik tot een blogartikeltje.

Hoe zat het ook alweer met deze actie? Omdat ik mijn kiloverpakking wasnoten er zelf in geen jaren doorheen zou kunnen wassen, besloot ik via mijn blog een paar zakjes wasnoten weg te geven. Andere mensen konden dan ook eens laagdrempelig kennismaken met deze milieuvriendelijke manier van wassen. Bij Nonimorinda's Natuurproducten bestelde ik zes lege katoenen zakjes. Toen ik de webwinkel later liet weten waar ik de zakjes voor wilde gebruiken, kreeg ik een enthousiaste reactie terug. Ter promotie van de wasnoot (en natuurlijk ook een beetje van de eigen webwinkel) wilde Nonimorinda's Natuurproducten graag tien extra proefzakjes ter beschikking stellen.

Een paar dagen geleden bezorgde de postbode een verrassingsdoos uit Sneek. Vol spanning pakte ik hem uit. Niet alleen trof ik de tien zakjes met wasnoten aan, ook had de webwinkel zestien voorgefrankeerde enveloppen en zestien gebruiksaanwijzingen bijgevoegd. Verder trakteerde de natuurdrogist me op twee natuurlijke roomsprays, een testmonstertje dagcrème, een zaadje om zelf een wasnotenboom te kweken, en een paar aardige notities. De verzendkosten van de zes lege zakjes kreeg ik ook terug. Mijn dag kon niet meer stuk!

Ik ben erg nieuwsgierig naar de uitkomsten. Jullie toch ook?